Skip navigation

Het project:

Mustangs direct uit het wild, één trainer, meerdere studenten, communicatie via lichaamstaal, hulpmiddelen alleen gebruikt voor veiligheid, nóóit om te trainen.

Het doel:

Ontdekken in hoeverre de kunst van de paardensport uitsluitend met lichaamstaal kan worden ontwikkeld.

 

Het vinden van je “plek”

 

Terwijl het buiten regent lig ik, ’s ochtends vroeg, opgerold op de bank met de honden om me heen en denk ik na over hoe ik hier ben gekomen? Hoe komt het dat dit mijn ‘plek’ is in de samenleving? Wat waren de acties die tot dit moment hebben geleid?

Of misschien waren het niet mijn acties die me naar deze plek in het leven brachten. Misschien waren het de acties van de hele groep om mij heen, die me steunden en vooruit stuwden terwijl ik leerde.

Als ik paarden en mensen help om hun relaties te ontwikkelen, heb ik deze theorie waar ik mij op baseer. De theorie is, dat iedereen een soort ongetemde oerbehoefte heeft die wíl wat we willen wanneer we het willen! Ieder van ons neemt voortdurend beslissingen over de mate van onafhankelijkheid om onze verlangens na te jagen, of hoeveel we ons comfortabel voelen anderen te motiveren of te domineren om hun persoonlijke wensen op te geven, en in plaats daarvan samen te werken met ons project.

Maar, en dit is echter cruciaal, we zijn allemaal op zoek naar een gemeenschap, een samenleving of een groep waar we deel van uitmaken en, afhankelijk van de mate waarin deze samenleving zelfgemotiveerd is en verweven met onze persoonlijke acties en doelen, zijn wij ook als individu meer tevreden binnen een gemeenschap/groep.

Paarden hebben behoefte aan een kudde-leven; Ik geloof dat mensen hetzelfde hebben.

Ik geloof ook dat deze ‘samen-’ leving een eindeloze dans is tussen de persoonlijke wensen van een individu en de wensen en behoeften van onze omgeving/onze partners. Deze wensen en behoeften zijn groot in aantal en zeer gevarieerd en maken onderdeel uit van het ingewikkelde ruilsysteem waar we allemaal mee leven.

Jij helpt mij, ik help jou. Ik krab jouw rug, jij de mijne.

Er is iets grappigs dat ik zie in mijn kudde paarden dat die uitdaging illustreert. We hebben zowel Arabische paarden als Mustang-paarden bij elkaar in een kudde en hun behoeften en wensen zijn heel verschillend als het gaat om het krabben van elkaars ruggen. Mustangs hebben een redelijk harde huid en vinden het fijn als een ander paard stevig zijn tanden erin zet om hard te krabben. De Arabieren daarentegen hebben een dunne en gevoelige huid en houden meer van een zacht geknabbel. Wanneer een Mustang en een Arabier elkaars ruggen krabben, zie je dat de Arabieren hun rug lager en lager houden om zich te onttrekken aan de stevige beet van de Mustangs, terwijl de Mustangs juist harder en harder krabben om aan te geven dat ze zélf graag wat steviger gekrabd willen worden.

In hun poging om te krijgen wat ze willen, zijn beide paarden niet goed in staat om hun partner het juiste te geven.

Wij mensen denk ik, bevinden ons vaak in een vergelijkbare situatie en het is een taak van ons intellect om uit te zoeken hoe we onze partner kunnen geven wat hij/zij nodig heeft of wil, terwijl we tegelijkertijd onze eigen behoeften en wensen communiceren. We zijn allemaal verschillend, we zijn allemaal uniek, en dat maakt onze wereld zo heel interessant en divers om in te leven. Het is ook de kern van elke uitdaging die we tegenkomen.

Omdat het Thanksgiving-vakantie in de VS is, wil ik al mijn leraren en al mijn studenten bedanken die mij geholpen hebben deze verscheidenheid en het prachtige mozaïek van personages waaruit mijn gemeenschap bestaat te begrijpen.

Ik zou niet kunnen doen wat ik vandaag doe zónder de lessen van iedereen die ik onderweg ben tegengekomen.  Ja, IEDEREEN, waar ik mee heb gewerkt op alle verschillende niveaus van het intensiteitspectrum, heeft me een belangrijk stuk van de puzzel gegeven.

Deze dankbaarheid waar ik het over heb, is heel belangrijk voor mij, en ik heb het gevoel dat ik erover moet praten gezien de buitengewoon zachte en stille aard van het werk dat ik nu met paarden doe. Soms vragen mensen uit mijn omgeving mij waarom ik niet wat meer in actie kom, of mij duidelijk uitspreek tégen de meer dominante methodes van paarden trainen, maar dat is niet mijn stijl. Ik geloof niet in een ‘ik tegen de wereld’ model van leven. Ik geloof dat ik van de wereld leer terwijl ik ermee werk en mijn eigen keuzes maak.

Elke dag leer ik van mijn gemeenschap en dat maakt dat ik elke dag een beetje beter onderdeel van die gemeenschap ben. Ik zal altijd die ongetemde innerlijke oerbehoefte  hebben die wil wat het wil wanneer het het wil. Ik zal ook altijd mijn hart en mijn intellect hebben om me te helpen die ongetemde behoefte te temmen, wat me helpt een prachtig deel van mijn gemeenschap te zijn, en dat wil ik misschien zelfs meer dan de persoonlijke wensen en behoeften.

Er is een evolutie van ‘zijn’ voor ons allemaal en de juiste leraren en studenten verschijnen op de juiste momenten om ons te helpen onze eigen ‘plek’ in de gemeenschap te maken.

Ik ben zeer dankbaar voor mijn vroegere Pony Club-leraren die mij een perceptie leerden van hoe een samenleving met paarden zou kunnen zijn, en voor mijn tijd met de Linda Tellington Jones-gemeenschap toen ze me lieten zien hoe de ‘samenleving’ met paarden eruit zag vanuit hún perspectief. De Franse klassieke dressuurmeesters, en ook het meer Duitse perspectief op dressuur, de eventtrainers, de endurance rijders, de Centered Riding-, Feldenkrais- en Alexandertechniek beoefenaars. Het enorme scala aan gemeenschappen dat elke variëteit aan perspectieven overbrugt, van clickertraining en vriendschapstraining tot gedragdeskundigen, ethologie en telepathische communicatie. De Natural Horsemanship trainers van Tom Dorance en Ray Hunt tot John Lyons, Parelli en Buck Branaman. Deze lijst is zeker niet uitputtend en ik ben ze allemaal en nog veel meer dankbaar voor wat ze me hebben geleerd. Er zijn video’s op het internet van mijn Parelli-vaardigheden, en hoewel dat niet het soort werk is, dat ik nu nog doe met paarden, zou ik niet kunnen doen wat ik nu doe zonder de opleiding die ik heb gehad en de leraren die mij hebben laten zien wat ze weten.

Ik ben alle leraren dankbaar die hun ‘plek’ in de gemeenschap hebben ontdekt en het daarna met mij hebben gedeeld. Ik hoop hetzelfde te kunnen doen en te delen wie ik ben binnen mijn gemeenschap via de ‘plek’ die ik heb opgebouwd rond Freedom Based Training.

Freedom Based Training is slechts één van de vele perspectieven; het is niet beter dan het perspectief van iemand anders. Ik geloof echter wel dat wat ik doe en wat ik leer, op zijn eigen manier zal helpen de grotere paardengemeenschap vorm te geven. Als ik een beetje schoonheid aan de wereld kan toevoegen terwijl ik op aarde ben, dan heb ik mijn deel gedaan

Ik moedig iedereen, die net als ik geniet van Freedom Based Training, aan om het in je op te nemen, maak het van jou en laat het een essentieel onderdeel worden van wie je bent in je unieke ‘plek’ in de wereld.

Ik hoop niet dat iemand traint om precies te zijn zoals ik. Jij kunt JIJ zijn, met je eigen ongetemde innerlijke oerbehoefte en je eigen manieren om hiermee om te gaan en je ‘plek’ in de gemeenschap te vinden.

Ik juich je hier toe, waardeer je omdat je een deel van mijn gemeenschap bent, blij dat ik een klein deel van jouw gemeenschap ben en zoveel goeds in de wereld deel.

Hooves en Heartbeats,
Elsa

TamingWild.com

 

P.S. Als je nog geen mogelijkheid hebt gehad, kijk dan alsjeblieft even op Kickstarter for the second Taming Wild Movie en neem een moment om het te steunen. Ik heb echt mijn gemeenschap nodig om dit project aan te slingeren tot het doel is bereikt. Dank je! ~Elsa

https://www.kickstarter.com/projects/elsasinclair/taming-wild-pura-vida

Het project:
Mustangs direct uit het wild, één trainer, meerdere studenten, communicatie via lichaamstaal, hulpmiddelen alleen gebruikt voor veiligheid, nóóit om te trainen.

Het doel:

Ontdekken in hoeverre de kunst van de paardensport uitsluitend met lichaamstaal kan worden ontwikkeld.

Een gevoel van verbondenheid

Onlangs kwam er een vraag die de kern raakt van wat ik doe en waarom ik les geef.
“Hoe beloon je goed gedrag bij je paard?”
Mijn antwoord, heel therapeutisch is, om het om te draaien en je dezelfde vraag te stellen maar in een iets andere vorm: “Hoe laat je aan je vrienden zien dat je hun gedrag waardeert? “

Waarschijnlijk moet je daar even over nadenken, en ook over de consequentie van het feit, dat we met dieren vaak anders omgaan dan met mensen. Je zou je zelfs kunnen afvragen waarom dat is. Voor onze menselijke vrienden gebruiken we geen teugel om de druk als beloning vrij te geven (althans niet in de sociale kringen waarin ik verkeer), en het wordt over het algemeen een beetje raar gevonden als we iedere keer snoep uitdelen als iemand iets doet wat we leuk of goed vinden.

Dus wat doen we?
Maya Angelou (hoogleraar en Amerikaanse schrijfster) suggereert dat er vier dingen zijn die we elkaar voortdurend vragen:
1. Zie je mij?
2. Kan het je schelen dat ik hier ben?
3. Ben ik genoeg voor jou, of wil je dat ik mijn gedrag op de een of andere manier verbeter?
4. Kan ik zeggen dat ik speciaal voor je ben door de manier waarop je naar me kijkt?

Wanneer het antwoord “Ja” is, hebben we een gevoel van verbondenheid dat ons een veilig gevoel geeft in de wereld.
Ik geloof dat deze behoefte aan veiligheid, en het gevoel verbonden te zijn in het hier en nu, waar is voor mensen en paarden en honden … en waarschijnlijk ook voor veel andere soorten levende wezens.

Deze behoefte aan verbondenheid is volgens mij de drijvende kracht voor het ontwikkelen van een intrinsieke motivatie om wat dan ook voor elkaar te krijgen in het leven.

Laten we nu even praten over intrinsieke en extrinsieke motivatie. Als we de voor de hand liggende en vertrouwde EXTRINSIEKE-motivators van druk en afgepaste beloning wegnemen, houden we lichaamsbewegingen en persoonlijke keuzes in tijd en ruimte over.
Wanneer ik een manier vind om aan mijn paard uit te drukken dat:
1. Ik hem/haar zie.
2. Dat het mij kan schelen dat hij/zij daar is.
3. Dat hij/zij goed genoeg is zoals hij/zij is, of dat er iets is dat in zijn/haar vermogen ligt om te doen dat hem/haar goed genoeg maakt.
4. Dat hij/zij belangrijk voor mij is, door de manier waarop ik handel.
dan zouden deze vier punten EXTRENSIEKE motivatoren voor een paard zijn om ervoor te kiezen bij mij te willen zijn. Ik heb hun behoeften vervuld en heb ze beloond met een gevoel van verbondenheid met mij.
Maar met Freedom Based Training wil ik nog een stap verder gaan. Namelijk – INTRINSIEKE -motivatie.

INTRISIEKE motivatoren zijn gevoelens die van binnenuit komen en die geen voor de hand liggende bron lijken te hebben. INTRINSIEKE-motivatoren zijn getriggerde gevoelens die voortkomen uit gewoontepatronen van de hersenen.
Met andere woorden, wanneer EXTRINSIEKE-motivatoren consequent goede gevoelens veroorzaken, dan ontstaan er hersenpatronen die ervoor zorgen dat alle vergelijkbare omstandigheden min of meer dezelfde goede gevoelens oproepen, zonder aanwijsbare reden.
Ik geloof dat in zekere mate gedrag dat INTRINSIEK gemotiveerd is, sterker is dan gedrag dat EXTRINSIEK gemotiveerd is. Dit is de drijvende theorie achter Freedom Based Training.

In het begin van een relatie met een paard maar ook gedurende de relatie vind ik het heel belangrijk om het paard, wat ik noem, `Gratis Flow’ te geven. Ik ben dan in harmonie met het paard, zónder dat hij/zij daar ook maar íets voor terug hoeft te doen.

Als hij/zij loopt, loop ik, als hij/zij ergens naar kijkt, kijk ik daar ook naar.  Terwijl ik deze ‘Gratis Flow aan mijn paard geef, spelen de vier ideeën een rol.
1. Ik zie hem/haar, en hij/zij weet dit omdat ik reageer – alles wat hij/zij doet is belangrijk voor mij en wordt beantwoord of geanticipeerd.
2. Het kan mij schelen dat hij/zij er is, en dat weet hij/zij omdat ik zijn/haar lichaamstaal bekijk en zie waar ik moet gaan staan en wanneer ik moet bewegen zodat zijn/haar comfortniveaus voortdurend toenemen en hij/zij zich steeds beter gaat voelen.
3. Hij/zij is goed zoals hij/zij is, dat is wat `Gratis Flow is. Het paard hoeft niets te doen of te veranderen om mijn harmonie en partnerschap te verdienen.
4. Het paard is belangrijk voor me, en dat weet hij/zij door de manier waarop ik de omgeving scan en zorgvuldig op gevaar let wanneer dat is wat hij/zij nodig heeft, of, als we het erover eens zijn dat er geen gevaar is, doe ik hetzelfde (ik spiegel zijn/haar gedrag) of voeg iets toe aan dat waar hun focus ligt. Wat belangrijk is voor mijn paard is ook belangrijk voor mij.

Deze lijst is een prima lijst van dingen die we kunnen doen om paarden extrinsiek te motiveren om van onze aanwezigheid te genieten. Maar hoe zorgen we dat die EXTRINSIEKE motivatie overgaat in INTRINSIEKE-motivatie?

Het antwoord: door het vaak genoeg te herhalen en, nog belangrijker, door elke interactie te beëindigen op het best mogelijke gevoel.
Het brein is namelijk voortdurend bezig met het herkennen en interpreteren van ervaringen, en de laatste ervaring in een situatie, is wat de hersenen het beste onthouden.

In Freedom Based Training is dat een belangrijk onderdeel dat we voortdurend gebruiken. Als ik bij elke interactie een goed gevoel (EXTRINSIEKE-motivatie) kan veroorzaken en de blijvende herinnering aan die interactie goed is zullen de volgende keer dat een vergelijkbare interactie plaatsvindt de hersenen van het paard automatisch een goed gevoel afvuren door het lichaam en hebben ze zichzelf (INTRINSIEK) onmiddellijk beloond voor deelname aan die interactie.

Dat brengt ons bij de oorspronkelijke vraag.

“Hoe beloon je goed gedrag bij je paard?”

Ongeacht hoe we ervoor kiezen om te leven, het leven heeft altijd yin en yang, zwart en wit, het aangename en het onaangename omdat het het contrast is, dat ons de rijkdom van het leven toont. Beloning moet een tegenpool van “gebrek aan beloning” hebben.

Wanneer ik tijd doorbreng in `Gratis Flow’ met een paard, geef ik het paard precies wat hij/zij  nodig heeft (naar mijn beste vermogen), en in die tijd maak ik een catalogus in mijn gedachten van alles wat uitdagend lijkt voor dat paard – de dingen die ze liever niet zo lang doen. Hoe beter ik mijn paard ken, hoe beter ik onze relatie zo vorm kan geven dat we allebei zoveel mogelijk samen genieten van onze tijd.

Daarna kan ik langzaam en voorzichtig mijn persoonlijke keuzes gaan gebruiken als EXTRINSIEKE-motivators. Als ik een gedrag zie dat ik goed vind, bevestig ik het met Flow (harmonie tussen het paard en mij). Ik doe iets dat duidelijk binnen de comfortzone van mijn paard ligt. Dit is niet langer “gratis” zoals het eerder was omdat het paard het nu “verdiende” door iets te doen wat ik goed vond. Als het paard dan iets doet wat ik niet wil, ga ik mijn paard vragen iets te doen wat een uitdaging is terwijl ik op zoek ben naar het moment waarop, datgene wat moeilijk is (dus buiten de comfortzone ligt) een beetje beter aanvoelt dan daarvoor. Op dát moment ga ik terug naar Flow met mijn paard. (Het is belangrijk om te beseffen dat dus het opbouwen van goede gevoelens over uitdagende dingen de manier is hoe we INTRINSIEKE-motivatie ontwikkelen bij het paard om uitdagingen met je te proberen.)
Timing is dus heel belangrijk bij het bepalen of je een actie onderneemt die op een bepaalde manier anders of uitdagend is (dus buiten de comfortzone ligt), of wanneer je terug gaat naar Flow.

Flow en harmonie als motivator gebruiken bij je paard werkt alleen als je voldoende `Gratis Flow’ hebt aangeboden en ze weten dat ze het prettig vinden en het willen.
Als je iets als beloning gaat aanbieden, zorg er dan voor dat er, in enige mate, een INTRINSIEK goed gevoel aanzit. En als je iets aanbiedt als een beloning, moet er ergens in de ervaring een tegenpool zijn van een gebrek aan beloning. Dit is hoe motivatie werkt.

Nu je weet hoe dit werkt, is je keuze gewoon de mate van intensiteit die je kiest te gebruiken in die relatie. Hoeveel druk wordt gevoeld en hoeveel beloning wordt aangeboden als tegenprestatie is aan jou!
Freedom Based training draait om subtiliteit en bewustzijn. We trainen elkaar allemaal de hele tijd, of we het nu begrijpen of niet.

Denk er eens over na de volgende keer dat je met je menselijke vrienden bent. Hoe beantwoorden ze je vier vragen, en hoe beantwoord je die van hen?
1. Zie je mij?
2. Kan het je schelen dat ik hier ben?
3. Ben ik genoeg voor jou, of wil je dat ik me op de een of andere manier aanpas?
4. Kan ik zeggen dat ik speciaal voor je ben door de manier waarop je naar me kijkt?
Hoe is de patroonvorming van jouw brein voor verwachting? En beïnvloedt die patroonvorming en de verwachting dat het een goed gevoel oplevert de mate waarin jij met die vrienden wilt zijn?
Zie je de balans tussen beloning en gebrek aan beloning die ons motiveert om bepaalde gedragskeuzes te maken?
Als er voldoende gevoel van verbondenheid is, zullen we bijna alles doen voor onze vrienden; en wanneer we het besef hebben dat een kleine gedragsverandering ons nog meer het gevoel van verbondenheid zal geven, zullen we nog meer doen voor onze vrienden.

If you enjoyed this blog, please stop by the Kickstarter for Taming Wild’s second movie and take a moment to support it during November 2017!

https://www.indiegogo.com/projects/taming-wild-pura-vida

I can’t wait to take all the theory that has been developed so far through Freedom Based Training and take it into action down the trail as we cross Costa Rica. The two horses who take that journey with us will teach us even more I am sure, and I can’t wait to share it in the movie “Taming Wild: Pura Vida”.

Hooves and Heartbeats,

Elsa

Bij paarden werkt het net zo.
De manier waarop we onszelf uitdrukken met paarden zal natuurlijk anders zijn dan bij mensen, maar ik vind dat de kernwaarden vrijwel hetzelfde zijn. Ze zijn misschien prooidieren terwijl wij meer roofdieren zijn, maar we zijn allebei kuddedieren!
Als je dit blog leuk vond, kijk dan alsjeblieft even bij Kickstarter voor de tweede film van Taming Wild en steun ons alsjeblieft!
https://www.kickstarter.com/projects/elsasinclair/taming-wild-pura-vida
Ik kan niet wachten om alle theorie van Freedom Based Training verder toe te passen terwijl we dwars door Costa Rica trekken. De twee paarden die met ons op reis gaan, zullen ons nog meer leren, dat weet ik zeker, en ik kan niet wachten om het te delen in de film “Taming Wild: Pura Vida”.
Hooves en Heartbeats,
Elsa

tamingwild.com